Verzameling no.1: PARFUM

...begin altijd met je nieuwste obsessie

Ik ging het over mijn verzamelwoede hebben, mijn verzameling verzamelingen, mijn overload aan spullen, en ik begin niet met mijn oudste of grootste of bizarste verzameling, maar met mijn recentste obsessie: parfum.

Er zijn verzamelingen die ik al decennialang heb, koester en aanvul, en er zijn er die vers zijn. En er is er altijd eentje waar ik op het moment zelf het meest bezig ben. Ik besteed onredelijk veel tijd aan research, vergelijkend warenonderzoek, het volgen van accounts die specialistische kennis (en memes, altijd memes) delen, en ergens in mijn huis (meestal mijn slaapkamer) ben ik bezig een zorgvuldig geëxposeerde etalage te bouwen van mijn nieuwste aanwinsten. En sinds een jaar ongeveer is parfum het object van mijn ongebreidelde interesse.

1. Noa - Cacharel

Niet dat ik voor die tijd geen parfum had, integendeel zelfs. Maar ik beperkte me tot twee of drie geurtjes, die ik bovendien niet dagelijks droeg. Mijn eerste fles parfum kocht ik op mijn veertiende bij de Douglas in Nijmegen, het was Noa van Cacharel. Ik geloof niet dat ik überhaupt geroken heb in de winkel, ik had gewoon al heel vaak advertenties in de Fancy en ELLE zien staan en ik vond de flacon mooi, zo rond met die grote witte (plastic) parel erin, dus kocht ik ‘m van een cadeaubon die ik had gekregen na het verzorgen van een concertje ergens.

De eerste keer dat ik Noa droeg was naar mijn eerste date met mijn eerste vriendje (mijn buurjongen van 17, ik was 14, maar onze ouders waren beste vrienden en dus werd het gedoogd). We gingen samen met de bus naar de Vierdaagsefeesten in Nijmegen, en ik herinner me alle details nog van die avond, ondanks dat ik redelijk dronken was van twee bier. Op de terugweg naar het busstation haalden we kaassouflés uit de muur bij de Febo, en toen we daarna voor de zoveelste keer eindeloos stonden te tongen op straat zei hij: “Lekker hè, zoenen met kaassouflé?”

En ja, dat was best lekker. Mijn parfum was tegen die tijd al lang en breed vervlogen, maar who cares. De geur van verschraald bier, sigarettenrook, frituurvet en zomeravond is misschien wel mijn allerlievelingstparfum ever.

2. Liberté - Cacharel

In 2007 werkte ik bij schoenenwinkel Sacha (waar mijn grootste en langstlopende verzameling begon - schoenen - maar daarover een volgende keer meer) en begon naast mijn studie mijn eerste serieuze geld te verdienen. Ik had nog altijd een abonnement op de ELLE, waar elke maand wel een paar advertenties voor parfums in stonden met van die zakjes erbij waardoor je het parfum kon proberen. Ik maakte ze altijd open, maar negen van de tien keer vond ik betreffende geur echt ranzig. Te overwhelming, te zoet, te bloemig, of juist te mannelijk - ik was, en ben, zeer kieskeurig.

Tot ik op een dag in 2007 een probeerzakje Liberté van Cacharel opentrok, en meteen verkocht was. Wát een geur. Bloemig, maar subtiel, licht zoetig, kruidig… het gebeurt me niet vaak dat ik direct op het eerste vleugje verliefd word op een geur, maar dit was liefde op het eerste gezicht. De volgende dag ging ik na mijn shift in de winkel direct naar - wederom - de Douglas en schafte met mijn volwassenensalaris een hele fles Liberté aan. De feloranje bloemvormige fles paste naadloos in mijn eclectische interieur, en vanaf die dag droeg ik Liberté elke dag.

Het zal misschien verbazen, maar ik draag parfum niet per se om anderen te bedwelmen, maar vooral voor mezelf. Ik vind het prettig lekker te ruiken, en de hele dag vleugjes parfum op te snuiven. Wat anderen daarvan vinden, daar ben ik niet eens zo mee bezig. Dat was ik in 2007 ook niet, en ik droeg mijn nieuwe favoriete parfum dan ook maandenlang met veel genoegen, tot mijn toenmalige vriend (verder echt een prima guy) op een avond heel voorzichtig aangaf dat hij mijn parfum eigenlijk niet zo lekker vond. Ik was in totale shock, niet alleen omdat hij het nu pas, na maanden, vertelde, maar ook omdat ik direct wist dat ik het nu nooit meer zou kunnen dragen. Je doet immers geen geurtje op waarvan je weet dat je partner het vindt stinken.

Wat ik ook bizar vond, is dat er blijkbaar zo’n verschil zit tussen hoe mensen geuren ervaren, en ik was best verdrietig dat de smaak van mijn partner en mijzelf zodanig uit elkaar lag dat een geur die mij direct betoverd had, hem blijkbaar afstootte.

Ik heb de oranje fles Cacharel nog een paar jaar in mijn badkamerkastje bewaard, maar uiteindelijk gooide ik hem weg. Mijn ex was toen al mijn partner niet meer, maar de geur deed me voor altijd denken aan zijn afwijzing en de schaamte die ik gevoeld had, en de enige reden dat ik ‘m nog niet had weggegooid was omdat hij peperduur was geweest. Het is het enige parfum dat ik ooit in de prullenbak heb gedeponeerd.

3. No.5 - Chanel

In 2012 had ik bijna een half jaar fulltime aan mijn masterscriptie gewerkt, toen ik op een broeierige zomerochtend van mijn scriptiebegeleider te horen kreeg dat hij me geen voldoende ging geven, nu niet, en nooit niet. Het was de zoveelste clash tussen mij en hem, maar hij was nu eenmaal de docent die de vakken doceerde waarin ik geïnteresseerd was, en zo veel keuze heb je in de Letterkunde nou eenmaal niet, daarvoor is er decennialang te hard bezuinigd.

Ik wist dat zijn pertinente afwijzing van mijn analyse van Karakter (Bordewijk) aan de hand van psychoanalytische theorie van de franse filosoof Jacques Lacan was onterecht, dat wist ik, maar ik wist ook dat ik geen poot had om op te staan, en dat ik mijn verlies dus maar te slikken had. Ik dronk rond lunchtijd drie speciaalbier op het terras van Orloff, belde een vriendin, en deed vervolgens wat ik destijds in tijden van woede en teleurstelling altijd deed: shoppen.

Shoppen was in mijn geval een ritueel dat tegen 2012 al een heleboel vaste gebruiken en regels kende. Een geslaagde winkelsessie bestond uit een aantal onderdelen (waarover ook in een latere aflevering ongetwijfeld meer), zoals het aanschaffen van 1 paar schoenen, 1 volledige outfit, en 1 (kunst)boek. Op die hete middag voegde ik daar iets aan toe: ik kocht een grote fles Chanel no.5, voor een godsvermogen. Het was een opwelling, maar ik kon mijn keuze achteraf wel verklaren. Ik wilde een statement maken, mezelf (in alle ontreddering die ik voelde) op een tijdloze sokkel van klasse hijsen, alsof ik een onaantastbaar bronzen beeld was. En als ik één ding geleerd had van al die jaren ELLE, dan was het dat Chanel no.5 daar het perfecte medium voor was. En zo geschiedde.

No.5 heb ik moeten leren dragen. Het is zwaar, aanwezig, en oud, maar juist daarom past het altijd. Het herinnert me nog altijd aan het zelfvertrouwen dat ik mezelf wilde teruggeven, en is het enige parfum dat al zo lang vast onderdeel van mijn verzameling is, en dat ik heel vaak draag. Inmiddels ben ik aan mijn derde fles toe, maar ik moet daarbij bekennen dat ik één fles kapot heb laten vallen op de badkamervloer, waarna ons hele huis wekenlang ontzettend classy rook.

Chanel leerde me dat vintage niet alleen fantastisch is als het gaat om kleding en meubels, maar ook als het om geuren gaat.

Goed, nu heb ik jullie deelgenoot gemaakt van mijn belangrijkste parfumervaringen voordat ik aan mijn verzameling begon te bouwen, en daarmee zijn we aangekomen bij de verzamelfase. Maar daarover kan ik dusdanig veel vertellen dat ik dat graag voor mijn volgende post bewaar, en ik beloof dat ik die snel zal schrijven. Ondertussen deel ik mijn nieuwste favorieten op Instagram, en ben ik vooral benieuwd: wat was jouw eerste parfum, en welke herinnering heb je daaraan?

xoxo

A.