Verkiezingen, Marco Borsato, allemaal mega belangrijk

...maar mijn huis ligt overhoop, dus nu ff niet, ok?!

Ja, ik heb de verkiezingen voor de volle 100% gevolgd. Ik heb alle livestreams over de zittingen in de zaak-Borsato gelezen, alle podcasts geluisterd. Ik heb alle dirt en vuiligheid, politiek danwel popstermatig, in volle bewustzijn over me heen laten komen. Ik deed dat echter niet vanuit het comfort van mijn luie stoel, neen, ik deed dat vanuit wat ik nog het best kan vergelijken met modderige loopgraven in de Westhoek in 1917, maar dan interieursgewijs. Want ja: we zijn ein-de-lijk begonnen aan die fucking verbouwing. Long overdue, uitstellen ging echt niet meer, etcetera.

En uitstellen is gelukt hoor: een goede twee jaar heb ik het vakkundig voor me uitgeschoven, en toen we eenmaal echt wilden beginnen bleek dat we niet zomaar konden kiezen wanneer het ons uitkwam, HAHA (insert lachende aannemers), nee, we moesten maar afwachten wanneer het de heren bouwvakkers beliefte. Zodoende zitten we nu middenin een verbouwing, terwijl we ook gewoon moeten werken, en ik begin me af te vragen: HOE DOEN ANDERE MENSEN DIT???

Want ja, ik ben zzp’er, maar ik moet ook gewoon een kind naar school brengen, en het is behoorlijk onhandig wanneer je dan opeens gebeld wordt dat er NU een vrachtwagenchauffeur met een pallet hout voor de deur staat die NU een krabbel nodig heeft en JA hij had aangegeven dat hij laat in de middag kwam maar HEE 08:15 kwam nu ff beter uit, en dus dumpt hij het hout in de stromende regen op de stoep.

HOE kun je dit soort dingen managen zonder een full-time verbouwing-nanny in te huren? Mis ik iets?

Bottom line is dat je tijdens een verbouwing eigenlijk gewoon geen vijf minuten van huis kan, omdat je nooit weet wanneer de timmerman/loodgieter/stucadoor komt opdagen, of wanneer er een vrachtwagen met deuren/gipsplaten voor de deur staat. Of er is een vraag over plinten/drempels/deurklinken die beantwoord moet worden. Ik heb nu al weken niet meer kunnen revalideren: ik probeerde vorige week 1x naar de fysio te gaan, maar nog voordat ik er was aangekomen was er - NATUURLIJK - weer een of andere levering die betaald moest worden, dus kon ik weer rechtsomkeert maken.

Nou ben ik normaal gesproken graag thuis, het liefst van alles eigenlijk. Maar nu lag de vloer eruit, stonden alle meubels opgestapeld in de gang, en oh ja: er zitten geen deuren meer in huis, dus even naar de wc is alleen een optie wanneer ik accepteer dat de werklui zo m’n punani in kunnen gluren. De afgelopen week ben ik uit pure wanhoop elke dag naar het bejaardenhuis verderop in de wijk gelopen om daar dan maar even rustig naar de wc te kunnen.

Ik ben me ervan bewust dat ik niet moet zeiken: half Nederland verbouwt zo’n beetje chronisch, mensen renoveren hele bouwvallen terwijl ze gewoon een baan en kinderen hebben, en hobby’s en een sociaal leven. Ik vraag mij dan ook af: hoe komt het dat ik er zo slecht in ben? Waarom loopt mijn agenda volledig spaak, heb ik dagelijkse meltdowns en vind ik dit echt DE HEL?

Want laten we wel wezen, ik:

• doe zo min mogelijk zelf, huur overal mensen voor in;

• heb geen geldzorgen, ook niet als dingen duurder uitvallen;

• verkeer niet in een frans chateau dat nog moet worden omgetoverd in een sjambredoot (Ik-Vertrekkiaans voor gastenverblijf) terwijl de eerste gasten over een week voor de deur staan.

Kortom: ik heb weinig te zeiken.

TOCH ZEIK IK GRAAG. WANT IK VIND VERBOUWEN KUT.

Tips zijn welkom.