Three is a crowd

...of toch niet?

Er moet me iets van het hart. De afgelopen jaren heb ik het bij te veel stellen in mijn omgeving zien gebeuren. Polyamorie is (gelukkig!) de laatste jaren een steeds meer geaccepteerde relatievorm geworden, maar tegelijkertijd zie ik een soort laffe knock-off-versie ervan de kop opsteken waar ik me echt over opwind. Ik heb er lang mijn mond over gehouden, omdat ik het niet netjes vind om andermans relatiekeuzes te bekritiseren, maar inmiddels heb ik het meer dan vijf keer van dichtbij zien gebeuren, dus dit gaat niet meer over specifieke personen, maar over een fenomeen. En een fenomeen bekritiseren, daar durf ik me wel aan te wagen.

Het gaat ongeveer als volgt. Persoon X en persoon Y hebben een langdurige, monogame relatie. De genders van X en Y doen er niet toe, want ik heb het in alle constellaties zien gebeuren. X en Y zijn al jaren samen, wonen doorgaans al samen, hebben allebei een fijne carrière, en lijken alles op de rit te hebben. Dan wordt X verliefd op iemand anders. Kan gebeuren, natuurlijk. X reageert door het eerlijk aan Y te vertellen, wat natuurlijk het beste is. Maar meteen daar achteraan volgt: “Ik wil eigenlijk een open relatie”, of: “ik denk dat ik polyamoreus ben/wil zijn.” Boem.

Wat volgt is een periode van onrust, zoeken en onzekerheid, waarin Y in een poging de relatie te redden toegeeft en X diens zin geeft: de relatie wordt opengebroken. X is living their best life, met twee liefjes, terwijl Y langzaam wegkwijnt. In sommige gevallen ziet X dat Y niet gelukkig is, en zegt dan: “Ik kies alsnog voor jou!” Om vervolgens zelf ongelukkig te gaan zitten zijn, waarna de relatie alsnog knapt. Een andere variant die ik zie is dat Y uiteindelijk zo eerlijk is te zeggen dat een open relatie/polyamorie toch niks voor hen is, en zelf weggaat. Het eindigt in ieder geval altijd na lang soebatten, en altijd in tears.

Het is niet omdat ik zelf niet poly ben dat ik er daarom maar kritiek op geef - let’s not judge -, maar wat ik om mij heen zie lijkt wel het misbruik van een legitieme relatievorm voor het vermijden van keuzes, en het willen eten van alle walletjes tegelijk. Ik zie mensen die na jaren hun relatie een beetje saai vinden, en ten koste van hun partner “zichzelf willen ontdekken” (ugh, ik heb zo’n hekel aan zelfontdekking. Vooral als het per se op een yogamatje op Bali moet). Vervolgens wordt er een heleboel tranenleed veroorzaakt, en eindigt iedereen uiteindelijk alsnog bij square one. Lijkt mij niet de efficiëntste en ook niet de aardigste manier om uit een relatie te stappen.

Nou ben ik benieuwd: ben ik de enige die dit ziet gebeuren, of is het echt een trend? En wat vinden we ervan?