Sommige dagen

...zijn gewoon gaaaaaar.

Sinds vrijdagmiddag is het hier officieel vakantie. Ik weet niet hoe het andere ouders in de regio Midden is vergaan, maar die laatste 10 weken vanaf de meivakantie waren hier behoorlijk taai. Mijn dochter gaat van de middenbouw naar de bovenbouw (jenaplan), heeft veel zin in haar nieuwe klas, en stond elke dag met tegenzin op om nog een dag naar die “stomme school” te gaan. Ze was chagrijnig - althans, betrekkelijk, het blijft een ontzettend lief en opgeruimd kind - en klaagde over alles en iedereen. En zelf waren we er op een gegeven moment ook wel klaar mee, zeker op mooie zomerse dagen. Helemaal in die vakantievibe, zullen we maar zeggen. Dus vrijdag was een zucht van opluchting. Eindelijk VACANCES.

En ik dacht: eindelijk lekker schrijven. Want ieder verloren uurtje tussendoor of ‘s avonds is nu voor Keetje, de roman waar ik middenin zit. Een heerlijk proces. We hebben dit jaar geen enorme reis gepland, maar slechts 1 weekje kamperen in Zeeland. De afgelopen jaren zijn we telkens bijna een maand met de trein door Europa aan het reizen geweest, wat fantastisch was, maar we hadden allemaal nogal behoefte aan wat minder prikkels, reisdagen, hitte en vreemde bedden. Bovendien wilde Rudi (de dochter in kwestie, 9) het allerliefst kamperen in Zeeland. Dat hebben we als gezin nog niet eerder gedaan, dus zo gezegd, zo gepland. Dat geeft rust en ruimte om thuis voorbereidingen te treffen voor de verbouwing later dit jaar (deuren, vloeren, inbouwkasten), al onze bergruimtes een keer helemaal leeg te ruimen, leuke uitjes in de buurt te ondernemen, en te schrijven. Top.

Gisteren, zaterdag dus, deden we het rustig aan. Rudi had een kinderfeestje, Bram en ik lagen op de bank en speelden Zelda. We hebben pas sinds begin dit jaar (toen Bram een heftige longontsteking had en wekenlang geveld was) een Nintendo Switch, en hebben allebei weinig tot nooit gegamed, dus deze hele experience is nieuw voor ons en we gaan er VOLLEDIG in op. Ik kan urenlang in Zelda’s berglandschap rondstruinen om paddenstoelen te zoeken, word ik compleet zen van.

Goed. ‘s Avonds ging Rudi bij haar beste vriendin logeren. Althans: ze ging het proberen. Rudi is een makkelijk kind, maar heeft ontzettend veel moeite met in slaap vallen, en ontzettende heimwee. De enige bij wie ze momenteel moeiteloos logeert zijn mijn ouders, waar ze zich thuisvoelt. Brams ouders, andere familie, vakantieadressen, vriendinnen: het is allemaal nog nooit gelukt. Talloze keren ben ik tot na middernacht opgebleven in afwachting van het telefoontje dat ze toch naar huis wilde, en altijd heb ik haar midden in de nacht weer gehaald en thuis in bed gebracht. Slechts 1 keer ben ik mijn geduld verloren, omdat ik er he-le-maal klaar mee was. Ik vind het belangrijk dat ze kan blijven proberen om te gaan logeren, zo lang als ze het nodig heeft, zonder het gevoel te hebben dat we geïrriteerd zijn of dat ze ons tot last is. Ze doet het immers niet expres, ze wil het écht graag, maar het lukt niet.

Afijn, gisteravond deed ze voor het eerst in lange tijd een poging om bij een vriendinnetje te logeren, en om een uur ‘s nachts kwam het verzoek en ging ik haar ophalen. Toen we terugkwamen en ze nét in slaap was gevallen, begon Henk (onze bejaarde kat) met woest veel geluid te kokhalzen, want there’s no such haarballen-time like midden in de nacht. Dochter weer wakker, hele huiskamer onder de kots, afijn: om drie uur ‘s nachts sliep ik pas.

En vandaag was ik totaal gesloopt. Rudi ook, dus we haalden elkaar het bloed onder de nagels vandaan. We zijn beiden van het type dat het laatste woord wil hebben, maar ik zou als volwassene beter moeten weten en the bigger person moeten zijn. Dat lukt bijna altijd, maar niet als ik gaar ben. Uiteindelijk zijn we maar gaan zwemmen, wat een goed idee was. Het regende, dus het was lekker rustig in het openluchtzwembad, en we koelden goed af.

Uiteindelijk heb ik dit weekend dus geen woord geschreven, behalve deze post. En dat is prima. We zitten prima op schema, morgen weer verder.