Plotseling had ik een thema

...waar ik nog jaren over kan schrijven zonder mezelf te herhalen.

Goed. Ja. Ik heb het afgelopen jaar geschreven over ditjes en datjes, waar jullie enthousiast en liefdevol op hebben gereageerd (waarvoor dank). Dat ik daar niet zeer consistent in ben geweest is A: omdat ik een boek aan het schrijven ben en ik me dus al ongans schrijf, en B: omdat ik niet altijd iets te melden heb, eerlijk is eerlijk. Maar gisteren overviel me ineens Het Idee om te gaan schrijven over een thema dat een centrale plek in mijn leven inneemt, zonder dat ik het er vaak over heb.

Wat dat is, vraag je?

Spullen.

Dingen, ja. Objecten. Het zit namelijk zo: al van kinds af aan heb ik een zeer innige relatie met de dingen om mij heen. Ik noem mezelf een verzamelaar, maar mijn omgeving heeft me ook wel eens als hoarder bestempeld. Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want ik kan ook prima dingen wegflikkeren, maar daarover later meer. Ik heb altijd micro-obsessies gehad, tijdelijke verzamelwoede, maar ik heb ook een aantal verzamelingen die ik al vanaf de basisschool aan het opbouwen ben, en zorgvuldig cureer. Ik word altijd en overal rustig van het sorteren, rangschikken en organiseren van spullen. Geef me een bak lego en ik zit rustig een paar uur te sorteren op kleur, grootte en functie van de afzonderlijke blokjes. Me omringen met verzamelingen voelt veilig, prettig en inspirerend.

Maar de andere kant, het vergaren van al die spullen, levert me ook veel plezier op. Ik vind niets zo fijn als maandenlang speuren op Vinted naar dat ene vintage designer-item voor de juiste prijs. Die verzamelwoede leverde me echter ook een bij tijd en wijlen getroubleerde relatie met geld op. Je zou me “jager-verzamelaar” kunnen noemen, maar “ekster” en “shopaholic” dekken de lading ook prima. En er zijn periodes in mijn leven geweest (gelukkig meer dan een decennium geleden) dat ik me in de schulden stak om mijn verzamelingen uit te kunnen breiden. Dat is nu gelukkig niet meer het geval, maar nog altijd ben ik ontzettend ontvankelijk voor reclame, trends, hypes en insta-marketing. Daarover schrijven helpt me hopelijk om (samen met jullie) de neoliberale sociale-media-wereld te navigeren en beschouwen, want: ik ben vast niet alleen hierin.

Laten we eens beginnen met een voorbeeld

Een gewoonte die ik mezelf heb aangeleerd, als semi-professioneel jager-verzamelaar, is de volgende. Als ik op instagram of elders een maker of product tegenkom waar mijn hebberigheid-klier van gaat werken, dan open ik betreffende pagina in een aparte browser-tab op mijn telefoon. Daardoor heb ik, als ik me verveel, een browser die is ingericht als een etalage met alleen maar spullen die ik dolgraag wil hebben. Ik ben een kind in een snoepwinkel, permanent.

Pas toen ik ging tellen hoe vaak per dag ik succesvol getarget word, schrok ik. Alleen gisteren al kwamen er meer dan tien producten voorbij in mijn insta-tijdlijn die echt perfect op mij gecaterd waren. Om dit te bewijzen hier een paar voorbeelden.

What do you mean: een Oodie met Polly Pockets erop?! Ik ben een sucker voor dekentjes en knussigheid om de herfst draaglijk te maken, EN ik heb een obsessie voor nineties speelgoed. Sign me up!

Mijn collectie Crocs is nooit compleet, en deze butt-ugly collab met Umbro is precies wat het moet zijn: een lelijke knipoog naar oldschool sportswear. Hemels!

Ik heb slechts 30 telefoonhoesjes en als liefhebber van alles met kleurtjes is Murakami natuurlijk een musthave!

Riice Studio volg ik nu al een hele tijd en ik wil dolgraag zo’n snoeperige hartjesring, want: ik ga de deur niet uit zonder oversized regenboog-sierraden.

Designer? JA. Lippenspul? JA. Custom designer lipstickhoesje? JA, JA, JA.

Onbekend underground streetwear-merk? Top. Deze kleurencombo? Top. Anything voetbal-gerelateerd? SOLD.

Topje van de ijsberg

Mijn algoritme kent me beter dan mijn moeder, zeg ik wel eens. Het kent mijn humor feilloos, maar dus ook mijn smaak, en dat is een gemengd genoegen. Ik heb zelden zo veel gelachen als nu, maar word soms ook urenlang gevangen door mijn hilarische tijdlijn, waardoor ik aan niets toe kom. Ik maak tonnen dopamine aan door al die fantastische kleurrijke items die me vanuit alle hoeken van de wereld worden aangeboden, maar zo verandert de “jacht” op items ineens in het counteren van een tsunami aan heerlijks, wat toch echt niet hetzelfde is, zullen we maar zeggen.

De komende tijd wil ik hier graag dieper op ingaan, en jullie daarnaast ook meenemen in het heerlijke warme bad dat mijn verzamelingen voor mij zijn gaan vormen, want: niets is zo fijn als verzamelen, ordenen, sorteren, uitzoeken, organiseren, categoriseren. En dat zullen jullie weten ook!