Bestaat er zoiets als een specifieke burn-out?
...want dan heb ik dat.
Laat ik het zeggen zoals het is. Sinds de rare, mislukte release van mijn album Ultraviolet, nu een jaar geleden, zit ik in een muzikale burn-out. Ik durf even niks meer aan te raken. Natuurlijk: er waren allemaal omstandigheden: mijn album was al 2 keer uitgesteld vanwege mijn kapotte knie, en toen kwam er nóg een operatie en is het album maar gewoon “gedropt” alsof het een microfoon was na een goede grap, en was er geen tour gepland en kon ik geen promo doen. Tuurlijk. Maar het resultaat is dat elke keer wanneer ik denk aan muziek maken, ik een kleine angstaanval krijg.
En dat is best raar, voor iemand die haar hele leven muziek heeft gemaakt, tot anderhalf jaar geleden. Er komt niks meer uit. Van elk idee dat mogelijkerwijs in mijn hoofd zou kunnen ontstaan denk ik direct: ja nou, en dan? Dan steek ik uren, dagen, weken tijd in het maken van dat nummer, en dan? Ik krijg geen energie meer van de gedachte iets uit te brengen, ik heb al veel te lang niks meer gezongen, en aanvankelijk dacht ik dat het met het in zicht komen van het eind van mijn revalidatie vanzelf wel weer zou opborrelen, maar ik begin het te betwijfelen.
Ik heb het er vaak en veel over met bram, en hij zegt: je zit in een muzikale burn-out, en je moet actief gaan werken aan herstel.
Steeds vaker denk ik dat hij gelijk heeft. Ik kan me niet meer heugen wanneer ik voor het laatst piano heb gespeeld, het enige wat er nog uit mijn vingers komt zijn teksten en domme grappen op sociale media. Als ik denk aan muziek maken verkramp ik helemaal, een sensatie die ik niet herken, maar waar ik inmiddels aan begin te wennen. En dat wil ik niet.
Ik wil echt weer zin krijgen om muziek te maken. Misschien moet dat even zonder dat ik meteen in een tunnel terechtkom van gedachtes aan het hele traject van productie, opnames, promo, releasen en al dat soort shit die er het afgelopen decennium vanzelfsprekend achteraan is komen te hangen. Stiekem wil ik heus wel weer muziek uitbrengen, op een gegeven moment, maar eerst moet ik van die angst af.
Ondertussen heb ik meer dan genoeg te doen, dus daar ligt het niet aan. Ik schrijf mijn roman, maak een nieuwe podcast, er is meer dan genoeg - ik zou er gewoon voor kunnen kiezen om nooit meer muziek te maken, en waarschijnlijk zou er geen haan naar kraaien.
Maar ergens voel ik: dat ben ik niet. Muziek is altijd mijn taal geweest, en alhoewel ik mijn begrip voor die taal ergens ben kwijtgeraakt, wil ik haar terug leren begrijpen en spreken. Maar hoe? Ik heb geen idee. Tips zijn welkom.
Voor wat het waard is: Ik hoop niet dat je echt denkt niet dat er geen haan naar zou kraaien als er niets meer komt. Ik luister erg graag naar je muziek en geniet van je mooie teksten en zou het echt gaan missen als er geen nieuwe muziek meer zou komen.
Maar neem vooral je tijd om je plezier weer terug te vinden. Misschien is dit nu even het moment voor andere dingen en komt de muziek later weer aan de beurt. Ik ben erg benieuwd naar je boek.
Na het uitbrengen van een boek, en jaren zakelijk te hebben geschreven voor een salaris, was mijn plezier in schrijven helemaal weg. Ik vind nu langzaam mijn weg terug, en het plezier vind ik vooral in de eenzaamheid ervan: niks hoeft op sociale media of gedeeld met anderen (weggedaan behalve dit), het hoeft nergens heen, behalve uit mijn hoofd.