Op school knutselen alleen moeders

...en ik vraag me af waarom dat nog steeds zo is.

Onze dochter gaat naar een ontzettend fijne school. Enthousiaste en bevlogen docenten, creatieve lesstof, veel toffe door ouders georganiseerde events en feestjes: helemaal top. Toch viel me de afgelopen week iets op.

Het kan zijn dat ik er meer op gefocust was omdat ik me al dagen aan het ergeren was aan het feit dat er alleen maar witte mannen aan de formatietafel zitten. Het is toch eigenlijk ongehoord dat er anno 2025 nog steeds mannen zijn die het prima om in een all male panel te gaan zitten, zonder daar kritische vragen over te stellen? Het lijkt me ook sterk dat er geen enkele vrouw in staat zou zijn een belangrijk politiek mediationtraject te begeleiden. Sterker nog, ik zou denken dat juist vrouwen daar goed in zouden kunnen zijn, maar hé: wie ben ik.

Nou goed, opeens begon me op te vallen dat het participeren binnen de schoolmuren nog altijd primair een vrouwenaangelegenheid is. In de ouderappgroep komt 90% van de berichten van moeders. Als er op school wordt geholpen met versieren voor de feestdagen zijn we met een groep van… moeders. Toen de school vroeg mee te denken over de invulling van een project reageerden er alleen moeders. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Mind you: de meeste van deze moeders werken gewoon en zijn ook op andere vlakken “gewoon” geëmancipeerd. En er zijn ook vaders die veel doen binnen de schoolmuren, die overal vooraan staan. Het is echt al zoveel beter dan toen ik zelf op school zat, onvergelijkbaar zelfs. Maar de oververtegenwoordiging van moeders blijft opvallend. En wat me vooral steeds verbaast: ouders zelf lijken het niet eens op te merken. Er is nul ophef over. Hoe kan het dat wij het hier thuis wél elke keer zien en registreren?

Om heel eerlijk te zijn ben ik er ook een beetje moe van om in elke situatie waarin ik me begeef weer degene te zijn die begint over divertsiteit en representatie, om steeds weer het gesprek te beginnen, voorzichtig danwel met gestrekt been, en altijd weer bang te zijn dat mensen me irritant, drammerig of principieel vinden. Maar de drang te benoemen wat ik zie is elke keer weer strenger, dus moet ik me erbij neerleggen dat ik niet in elk gezelschap geliefd zal zijn.

Maar als we nou allemaal opmerkzaam blijven, om ons heen kijken, zien wie er aan tafel zitten, misschien dat we dan met z’n allen kunnen concluderen dat het vreemd is dat vrouwen aan de ene tafel niet welkom zijn, en aan de andere tafel oververtegenwoordigd zijn. Het lijkt geen groot probleem, maar de tafels waaraan wij zitten geven onze kinderen een idee van waar zij later zelf welkom gaan zijn, en het liefst willen we natuurlijk dat zij in de toekomst zonder voorbehoud overal kunnen aanschuiven.