Ik mijd eindejaarslijstjes...

...dit jaar als de pest.

En wel om een reden: mijn album Ultraviolet gaat er niet tussen staan. Bij vorige albums zocht ik altijd naarstig alle lijstjes af en screenshotte druk de lijstjes waarin mijn naam prijkte, maar dit jaar ben ik er zeker van dat mijn nieuwe album niet genoemd gaat worden.

Niet omdat het geen goed album is. Althans: ik ben zelf enorm trots op de songs, de teksten, het artwork, het is een bijzonder album, en mijn hart zit erin (en dat hoor je, vind ik). Maar daar gaat het niet om. Het album kwam aan het begin van het jaar uit, en ik lag zelf nog aan de morfine vanwege mijn zware knieoperatie. Ik kon niets doen: geen interviews, geen radioprogramma’s, geen optredens. Er was geen promo. Het album verscheen van de een op de andere dag op Spotify, en dat was dat.

Het doet nog altijd pijn om daaraan terug te denken, want wat had ik graag werk gestoken in een grote campagne, om net als bij mijn vorige albums te zorgen voor airplay op de radio, de songs overal live ten gehore te gaan brengen, mensen te vertellen over wat het album voor mij betekent. Dat ging niet, ik moet me daar bij neerleggen, maar de pijnlijke conclusie is wel dat het album daardoor een beetje in een zwart gat is gevallen. Tuurlijk: er verschenen een aantal heel mooie recensies, en een aantal singles zijn behoorlijk veel op de radio te horen geweest, maar het blijft ontzettend onbevredigend om zo hard te werken aan songs, om ze vervolgens los te laten en er niets meer mee te doen.

Ik heb het afgelopen jaar fulltime gerevalideerd. Vier of vijf keer per week urenlang trainen, alles om mijn knie en de rest van mijn been weer op sterkte te krijgen. In april, toen Ultraviolet net uit was, ben ik een tweede keer geopereerd, om littekenweefsel uit mijn knie te verwijderen. De wond wilde daarna maar niet dichtgroeien, waardoor de revalidatie weer vertraging opliep, we besloten in de zomer niet op vakantie te gaan omdat ik geen weken revalidatie wilde missen (want dat betekent achteruitgang), en al met al ga ik meer dan anderhalf jaar bezig zijn geweest met het repareren van 1 domme, kleine misstap die ik in september 2024 maakte.

Dat is heel wat, maar ik vind mezelf op geen enkele manier zielig. Ik heb geleerd dat ik mentaal ontzettend sterk kan zijn bij fysieke tegenslag - een enorme geruststelling en boost voor mijn zelfvertrouwen. Ik ben fysiek nog nooit zo fit geweest als nu, na een jaar intensief dagelijks trainen. Ik heb mijn lichaam op een nieuwe manier leren kennen, en heb eindeloos meer bewondering gekregen voor de manier waarop het zichzelf kan helen en versterken. Ik heb het voorrecht dat ik geholpen ben door een topchirurg en het beste fysio-team dat je je kunt wensen. Daarnaast bevind ik me in de bevoorrechte positie dat ik op geen enkel moment zorgen heb gehad over mijn financiën, en heb ik vanuit huis veel mooie schrijfopdrachten kunnen doen. Er is, kortom, weinig betreurenswaardigs aan mij.

Maar het feit dat Ultraviolet, mijn lieve album, door deze omstandigheden in de vergetelheid dreigt te verdwijnen, dat doet wel zeer. Ik heb erover getwijfeld om het te delen. Omdat ik niet zielig gevonden wil worden (dat ben ik niet), maar ook omdat het niet handig is om anti-succesverhalen te delen, in verband met je reputatie als artiest enzo. Maar ik heb besloten het toch te doen, omdat Ultraviolet het waard is genoemd te worden. Ze is mijn kindje, en iedereen mag het weten.

En dus mijd ik alle eindejaarslijstjes waar ze toch niet op staat. Mocht je nog niet geluisterd hebben: Ultraviolet bestaat, online, overal.