Elke dag

...is weer een vreselijke dag om vrouw te zijn.

Het was weer een vreselijke dag om vrouw te zijn

Een week of twee geleden besloot ik om elk bericht over geweld tegen vrouwen op mijn Instagram story’s te posten, met daarbij de titel: “Het was weer een vreselijke dag om vrouw te zijn.” Het was nog voor de moord op Lisa, maar de krantenkoppen over femicide en seksueel geweld vlogen je al om de oren. Ik had niet kunnen bevroeden dat het posten van deze berichten bijkans een dagtaak zou worden. En toch werd het dat.

Ik post en blijf posten omdat ik invoelbaar en inzichtelijk wil maken dat geweld tegen vrouwen een probleem is van ons allemaal. Ik blijf maar reacties krijgen van mannen die me ervan proberen te overtuigen dat “zij het probleem niet zijn”, of dat ik moet stoppen met het oproepen van haat jegens “alle mannen”. Zolang dat de reactie is op het simpelweg plaatsen van elk bericht over een vrouw die is vermoord, verkracht of lastiggevallen (doorgaans door een man, laten we wel wezen), is mijn werk nog niet gedaan.

En zolang er nog vrouwen zijn die reageren met: “Gelukkig is mij nog nooit iets overkomen” is mijn werk zeker nog niet gedaan. Want iedereen die vrouw is, is blootgesteld aan geweld. Dat klinkt groot, maar ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken. Wellicht was het geen moord of verkrachting, maar ga maar eens na. Om mijn stelling te illustreren zal ik een aantal anekdotes uit mijn eigen leven meegeven.

Toen ik 14 was, droeg ik een kort rokje naar school. In de pauze vroeg een jongen uit mijn klas die achter me de trap op liep: “Hey Aafke, vindt je moeder het goed dat je als hoer naar school gaat?” Andere jongens lachten.

Toen ik 15 was, ging ik uit met mijn beste vriendin en haar vriendje. Toen mijn vriendin even naar de wc was, pakte haar vriendje me vast en duwde zijn tong in mijn mond. Ik duwde hem van me af. Later, thuis, vertelde ik mijn vriendin wat hij gedaan had. Ze was er kapot van, en vertelde dat hij haar ook regelmatig hardhandig behandelde. Het duurde nog bijna een jaar voordat ze het uit durfde te maken.

Toen ik 16 was fietste ik met mijn zusje van school naar huis. In het bos (waar we alleen overdag en samen doorheen mochten fietsen) zagen we een paar meter van het fietspad een man staan, die razendsnel zijn joggingbroek liet zakken toen hij ons zag. Daarna begon hij op en neer te springen, waarbij z’n piemel wild in het rond zwaaide. Mijn zusje en ik kregen meteen de slappe lach.

Net nadat ik mijn eerste album had uitgebracht koppelde een (leuke en aardige) muziekjournalist me aan een electro-producer, om samen een song te maken. Ik stuur hem een berichtje, en we overleggen kort over welke muziekstijlen we zullen combineren. Na vijf minuten appen ontvang ik ineens een foto van een ontblote erectie. Als ik zeg dat ik dat raar vind, stuurt hij me: “Oh, ik dacht dat ik wel een bepaalde klik voelde.”

En een paar dagen geleden nog, was ik op vakantie in Zeeland op een druk naaktstrand met mijn dochter (9) naar schelpen aan het zoeken, toen ik een paar ogen voelde prikken. Een man van middelbare leeftijd met een grote zwembroek aan cirkelde om ons heen. Hij bleef maar naar ons kijken, met een blik die ik niet anders kan omschrijven dan verlekkerend. Na minutenlang cirkelen zei hij met een West-Vlaams accent: “Zo, is het nog altijd vakantie in Nederland?” Ik pakte mijn dochters hand en zei: “Laten we naar papa gaan.” De man achtervolgde ons en droop pas af toen we bij bram gingen zitten.

Al deze jongens en mannen, mind you, waren wit. De daders hadden slechts één overlappende eigenschap: het waren allemaal mannen.

En ik heb ook moeite met de strijdkreet “we eisen de nacht op”: deze voorbeelden speelden grotendeels overdag, in het volle zonlicht, en online, waar dag en nacht niet eens bestaan. Ja: ’s nachts lopen we nog meer risico, maar laten we heel goed beseffen dat seksueel geweld altijd en overal plaatsvindt, dat er werkelijk geen enkele plek of tijdstip veilig is.

Ik had nog pagina’s en pagina’s door kunnen gaan, het aantal voorbeelden alleen al uit mijn eigen herinneringen is enorm. Ik heb hier ook bewust niet gesproken over “grote” zaken uit mijn omgeving: de verkrachtingen, de moorden - want ook die zijn er. Maar ik wil hier slechts laten zien dat seksueel geweld niet alleen die ene gestoorde moordenaar is die een meisje neersteekt: het is overal, all the time. Meisjes groeien ermee op, moeders voelen de zware taak om het bewustzijn rondom alomtegenwoordig gewelddadige dreiging door te geven aan hun dochters. Een vreselijke taak. Want wanneer je je dochter moet uitleggen wat die meneer op het strand precies van ons wilde, en waarom ze hem niet moet vertrouwen, breek je direct ook haar hart. En dat doet pijn.

Ik wil mijn dochters hart niet langer hoeven breken. Ik wil nooit meer hoeven posten dat het weer een vreselijke dag is om vrouw te zijn. En dat kan alleen wanneer we laten zien hoe alomtegenwoordig en systemisch het geweld tegen vrouwen is. Het is een probleem van ons allemaal, van altijd, van overal, en alleen als mannen stoppen zich aangevallen te voelen en hun schouders eronder zetten kunnen we dit samen, hopelijk, ooit oplossen.