De tweede operatie

...was echt een totaal ander verhaal.

Voor wie het niet gevolgd heeft (wat volstrekt logisch is): in september scheurde ik mijn kruisband, knieband en meniscus, in november werd ik geopereerd om de boel te herstellen, en sindsdien zit ik vier dagen per week bij de fysio, en zat er vrijwel geen verbetering in. Uren en uren trainen, stretchen, duwen en trekken, maar mijn knie zat muurvast. Ik kon ‘m niet strekken en niet buigen, althans: niet ver genoeg om normaal te kunnen functioneren. Eigenlijk voelde ik tegen kerst al: dit zit niet goed. Bij elke beweging van mijn knie was het alsof er een grote hap grint tussen mijn gewricht zat. Het kraakte, knoekte en deed pijn. Ik wist ook wat dat betekende: er moest nog een operatie komen. Mijn fysio en chirurg deden er iets langer over om tot dezelfde conclusie te komen. Pas halverwege februari gooiden zij ook het bijltje erbij neer. Er zat een grote klont littekenweefsel in mijn knie, en die zou niet vanzelf weggaan. Helaas ging de chirurg met vakantie, waardoor ik uiteindelijk tot eergisteren, 11 april, moest wachten voordat ik weer onder het mes kon. Dat was frustrerend, want ondertussen moest ik wel “gewoon” elke dag twee uur trainen om de voortgang die ik wél geboekt had te onderhouden, in de wetenschap dat ik voorlopig niet vooruit zou gaan. Ik kan je vertellen: mijn motivatie was vaak ver te zoeken. Het was inmiddels zeven maanden na mijn ongeluk (of ja, ongeluk: het was gewoon een onhandige beweging) en voor mijn gevoel kwam er geen eind aan de tunnel.

Vreemd genoeg verheugde ik me dan ook enorm op de operatie. Tegelijkertijd was ik doodnerveus. De vorige operatie viel enorm tegen qua nasleep: ik sliep twee maanden nauwelijks van de pijn, was constant groggy van de pijnmedicatie, en qua beweging stokte de vooruitgang na een paar weken alweer. Iedereen verzekerde me dat deze tweede operatie milder zou zijn, maar ik vertrouwde niemand meer. En dus bereidden we ons voor op weer een bitse periode nazorg, waarin ik nauwelijks iets zou kunnen. Maar goed: als dat betekende dat mijn knie mobieler werd, dan zou het dat allemaal waard zijn. Nu even doorbijten, dan de rest van mijn leven weer “normaal” bewegen.

Het scheelde sowieso al dat ik nu wist hoe zo’n operatie werkt. Ik was voor mijn kapotte knie nooit geopereerd geweest, was zelfs nooit opgenomen geweest in een ziekenhuis (ja, even afgezien van de afdeling psychiatrie, maar da’s een heel ander verhaal). Nu kende ik de routine. Papieren pyjamaatje aandoen, in bed gaan liggen, andere kant op kijken als het infuus geprikt wordt (oké, dat lukte heel even, toen keek ik toch, en ging ik bijna van mijn stokje), niet schrikken van het ijswater dat ze je inspuiten, en dan wachten, wachten, wachten. Even kletsen met het meisje dat voor mij onder het mes gaat, haar succes wensen als ze wordt weggereden door de verpleging, en een half uur later weer verwelkomen en een paar troostende woorden zeggen (er was niks gevonden tijdens een kijkoperatie, dus ze weet nog steeds niet waarom ze haar knie niet kan bewegen, grote teleurstelling), en grapjes maken met het verplegend personeel.

Het is mijn manier om met dingen om te gaan: kletsen en grapjes maken. Toen ik naar de operatiekamer gereden werd en op de smalle en koude operatietafel ging liggen, boog de chirurg zich over me heen en zei: “Hoi, ben je daar weer?” Ik antwoordde: “Yup, it’s me again. Krijg ik korting als ik een strippenkaart koop?” Ik ben vast niet de eerste die zoiets zegt, ieder beroep heeft z’n doodgeslagen grappen, maar ik stel mezelf er gerust mee. Ik mag nog even aanwijzen welke knie er opengemaakt moet worden, voel dan hoe ik slap word, en binnen no time ben ik weg.

Als ik weer wakker word, voel ik meteen dat het dit keer anders is. De vorige keer werd ik dwars door de morfine heen wakker omdat ik schreeuwde van de pijn. Dit keer ben ik relaxt, heb ik geen pijn, en voelt mijn hoofd relatief helder. En nog iets: ik voel direct dat mijn knie beweegt. Er zit geen grint meer in. Ik probeer mijn been te buigen en word emotioneel als ik voel dat mijn knie zo soepel als boter is. Waar ik geen rekening mee hou is dat er verse wonden zitten, die meteen hard beginnen te bloeden omdat ik beweeg. “Ho, rustig aan,” zegt een verpleger, en ik krijg een nieuw verband. Ik zie twee grote, horizontale snedes in mijn knie. Die konden er ook nog wel bij na de zes littekens van de eerste operaties. Mijn knie is zo langzamerhand een prachtig abstracte vroege Mondriaan aan het worden.

Als de fysiotherapeut van dienst langs mijn bed staat, zegt hij dat ik mag proberen te gaan staan. Er voltrekt zich een klein wonder. Al zeven maanden kost het me pijn mijn been te buigen, erop te gaan staan en weer te strekken. Ik had verwacht dat deze operatie me weer terug zou gooien qua pijn en moeite, maar zelfs met verse wonden en dik verband voel ik aan alles dat ik normaal kan bewegen. Ik ga staan, zonder krukken, en voel geen pijn, geen gekraak, geen kramp. Ik sta gewoon, zoals ik altijd al stond. En ik kan mijn been strekken, mijn knie buigt door naar achteren, ik voel spieren werken die ik al die maanden niet heb gevoeld. Het is bizar te merken dat ik wakker word uit een operatie en opeens mínder pijn heb dan daarvoor, terwijl men net met messen heeft lopen wroeten in mijn lichaam.

En de opluchting zet zich voort. Ook toen de pijnmedicatie was uitgewerkt voelde ik weinig tot niks aan mijn knie, hooguit het oncomfortabele gevoel van een schaafwondje. Niet de diepe, ontwrichtende pijn van na de eerste operatie. Ik loop direct rond, zonder krukken, totaal verbaasd. Wat nu opeens lukt, lukte niet na maandenlang trainen en stretchen. Het lag niet aan mij, ik had niet beter mijn best kunnen doen. Er zat gewoon een grote bult littekenweefsel dwars.

Ik ben dolblij dat ik na de tergende nasleep van de eerste operatie toch niet getwijfeld heb, en ook voor een tweede ben gegaan. Ja, ik lig nu nog langer uit de running, want mijn revalidatieproces is weer een paar maanden verlengd. Ik ga bijna anderhalf jaar aan het revalideren zijn. Maar dit was wel de enige manier om een kans te hebben op volledig herstel, zodat ik uiteindelijk weer op oud niveau kan sporten. Dat is waar ik het voor doe, en na de operatie van eergisteren gloort er weer hoop aan de horizon.